Też myślę, że jeżeli ten lek Ci pomaga, to nie ma co zmieniać..ale trzeba wiedzieć też, czego spodziewać się od leków. Jeżeli są to SSRI, to musimy pamiętać, że są one tylko po to, żeby nas podnieść z łóżka i żeby nam się "cokolwiek chciało" tzn. chciało nam się podjąć dalsze kroki, żeby wyzdrowieć, wyrwać nas z apatii.. I u mnie zrobił to Setaloft znakomicie, już praktycznie po 2,5 tyg. brania. Jednak jeżeli chodzi o somatyczne dolegliwości, albo o nakręcanie się, katastrofizowanie, to robią to leki przeciwlękowe. SSRI nam w tym nie pomogą. Więc myślę, że mógłbyś zapytać lekarza o np. Pragiole (są małe dawki), lub Preato (ale tu dawki są już od 100mg w górę, a na początku trzeba by było zacząć od najmniejszej)- nie pamiętam czy robiłeś do tego podejście? Coś mi się teraz kojarzy, że chyba tak? Do tego leku też trzeba się przyzwyczaić, ok. 4 dni, jeżeli jest wszystko ok, to można brac, jeżeli nie, to znaczy, że trzeba poszukać czegoś innego niż pregabaliny.bareten pisze: ↑19 lutego 2025, o 14:05Lekarz powiedział, że jeśli już dwa razy pomagał mi ten lek, to póki co nie widzi sensu żeby zmieniać na inny. Stąd też kazał po prostu zwiększyć dawke. Powiedział, że lek można zawsze zmienić, ale ze nie chce mi tego robić póki mamy opcje kombinacji z tym lekiem. Od początku byłem uparty, bo było mi trochę lepiej i cały czas może złudnie wmawiałem sobie, że dam radę bez zwiększania dawki. Jednak minął miesiąc od wizyty u lekarza i są góry i doliny jeśli chodzi o samopoczucie. Ogólnie nie rusza się zbyt dużo w tą lepszą stronę, a czasem mam wrażenie że stoję w miejscu lub jest nawet gorzej. Może nie z samym lękiem, ale ogólnym samopoczuciem. Powiedziałbym, że teraz moje życie to taka trochę wegetacja. Niby coś robię , niby jakoś funkcjonuję. Jednak czasem pojawią się takie dni że przyjdzie jakiś lęk i znów mam tydzień do tyłu. Stąd stwierdzam, że może to ten czas by po raz trzeci zaufać lekarzowi i po prostu wykonać jego polecenie. Czemu mam się męczyć...
Jak u Ciebie? Pamiętam Twoje pierwsze posty. Czy leki umożliwiają Ci już w miarę normalne funkcjonowanie?
Z terapią próbuje, ale chyba mam za duże oczekiwania odnośnie terapeutów.
Powiem jak to rzeczywiście jest, i piszę to też jako psycholog z wykształcenia - leki tego nie zrobią, a tego nie powie nam lekarz
- mianowicie - chodzi o zmianę naszych (głównie) błędnych przekonań, zmianę naszych dziwnych przyzwyczajeń umysłowych, zmianę naszych reakcji na stres 
i to zrobimy na terapii, jeżeli chcemy zrobić to sami, to musimy mieć na prawdę ogromną wiedzę w tym temacie, jak to działa, co jest czym, a w naszym przypadku wiedzę z psychologii poznawczej, procesów poznawczych i oczywiście cała wiedza o behawioryźmie... to jest trudne, a dla osób powiedzmy "z innej dziedziny" to już w ogóle staje się trudne. Kolejną sprawą jest szukanie sposobów/ rozwiązań i tego JAK TO ZROBIĆ NAJŁATWIEJ, więc tu.. już nie damy rady sami tego zrobić, w końcu po coś istnieją szkoły psychoterapii.. Sami próbując - oczywiście możemy - nawet ja próbuję sama działać, tzn. "przyspieszyć proces terapii" jednak właśnie - to jest proces.....i nic nie zadzieje się od razu, jednak wiem, ze terapeuta to jest "mentor". On zwłaszcza w terapii naszego nurtu CBT, ma nas poprowdzić, tak, aby naprowadzić, czyli żebyśmy sami nie musieli się męczyć z szukaniem co jest czym i co jest od czego zależne.. A poza tym sami - możemy zabłądzić. W terapii ważna jest relacja, jeżeli nam ktoś nie pasuje (tu jest wiele przyczyn, niekoniecznie "z nami jest coś nie tak"), musimy do siebie pasować. Ja znam osoby, które musiały zmienić terapeutę, bo poprzedni nie pasował. Nawet ja się teraz zastanawiam, czy mój obecny do mnie pasuje. I tego też nie widać na pierwszym spotkaniu niestety, ja jestem po 8 spotkaniach i mam mieszane uczucia, u poprzedniej byłam też 8 razy i jednak się nam nie udało. I myślę, że w tym wszystkim chyba trzeba po prostu się nie poddawać i trochę "mieć to gdzieś". U mnie od tygodnia jest na prawdę dobrze, myśli mam znacznie mniej (już nie wiem czy jest to efekt zwiększonej znów pregabaliny (no jakoś ona wcześniej mi myśli nie usuwała), czy to efekt mojej własnej pracy czyli olewania myśli lub wyśmiewania. Bardziej obstawiam sposób nr. 2. Wczoraj miałam moment, że nasiliły się myśli i trochę opadło mi samopoczucie, ale to może być efektem stresującej mnie dzisiaj rozmowy.... którą wiem, że muszę odbyć. Poza tym no cały czas walczę, z myślami głównie, somaty same odeszły, bo od samego początku jakoś tak miałam, że po lekarzach nie latałam, bo wiedziałam, że robi mi to nerwica, poza tym no jakoś aż tak się nie bałam tego, bardziej "panikowałam" dlaczego mam ataki niż co one pokazują. U mnie najgorsze od samego początku są niestety myśli...mówię tu oczywiście o myślach z najbardziej przykrej dziedziny........wiemy jakie............staram się w nie nie wkręcać, raz jest lepiej raz jest gorzej.
Poza tym, niezmiennie zachęcam Cię do posłuchania chłopaków
Nie jestem jakąś lekomanką hahaha i nie chodzę raczej na skróty, ale widze sama po sobie, wiele rzeczy jestem w stanie przemyśleć, podejść inaczej, kiedy nie czuję tego lęku, to on sprawia, że panikujemy... i nie jesteśmy w stanie na chłodno podejśc do tematu, potem panikujemy, potem się poddajemy....i stoimy w miejscu.
ot można to potraktować jak śmieszny efekt uboczny. Na bóle mięśniowe bardzo fajnie działała, jedyny minus jak dla mnie to potem odstawienie tego leku, niestety trzeba to robić bardzo powoli i długo (taki minus gaba siekaczy)