Hej, nie chcę zakładać nowego wątku dlatego pytam tutaj. Czasem jak odczuwam smutek i takie duże napięcie, ścisk w klatce i gardle to nie potrafię się rozpłakać mimo dużej chęci. Jak mogę uwolnić te emocje? Raz udało mi się wybuchnąć około 2 msc temu, wyłem jak bóbr. Od tego czasu lipa:/

Qwerty1234q pisze: ↑

30 marca 2025, o 13:01

Hej, nie chcę zakładać nowego wątku dlatego pytam tutaj. Czasem jak odczuwam smutek i takie duże napięcie, ścisk w klatce i gardle to nie potrafię się rozpłakać mimo dużej chęci. Jak mogę uwolnić te emocje? Raz udało mi się wybuchnąć około 2 msc temu, wyłem jak bóbr. Od tego czasu lipa:/

Witam.
Próbowałeś techniki relaksacyjnej Jacobsona?
Jest tego dużo na YouTube.

Pawlo41 pisze: ↑

30 marca 2025, o 13:44

Qwerty1234q pisze: ↑

30 marca 2025, o 13:01

Hej, nie chcę zakładać nowego wątku dlatego pytam tutaj. Czasem jak odczuwam smutek i takie duże napięcie, ścisk w klatce i gardle to nie potrafię się rozpłakać mimo dużej chęci. Jak mogę uwolnić te emocje? Raz udało mi się wybuchnąć około 2 msc temu, wyłem jak bóbr. Od tego czasu lipa:/

Witam.
Próbowałeś techniki relaksacyjnej Jacobsona?
Jest tego dużo na YouTube.

Próbowałem. Pomaga się rozluźnić trochę, ale nie uwalnia to tego płaczu

Zależy od tego czy chce Ci się płakać z powodu rozczarowania czy wzruszenia. Jeśli to drugie to spróbuj obejrzeć jakiś mega mocny wzruszający film. W przypadku pierwszego może by też pomógł jakiś mocny dramat od którego aż chce się płakać.

Mnie np. z reguły filmy nie ruszają, ale kiedyś oglądnąłem jakiś film, lecz tytułu nie pamiętam, że nawet jakbym chciał płacz powstrzymać to nie byłbym w stanie.

Serdecznie pozdrawiam i życzę pomyślności

KamilM94 pisze: ↑

30 marca 2025, o 17:45

Zależy od tego czy chce Ci się płakać z powodu rozczarowania czy wzruszenia. Jeśli to drugie to spróbuj obejrzeć jakiś mega mocny wzruszający film. W przypadku pierwszego może by też pomógł jakiś mocny dramat od którego aż chce się płakać.

Mnie np. z reguły filmy nie ruszają, ale kiedyś oglądnąłem jakiś film, lecz tytułu nie pamiętam, że nawet jakbym chciał płacz powstrzymać to nie byłbym w stanie.

Serdecznie pozdrawiam i życzę pomyślności

Raczej nic z tego co napisałeś. Po prostu dużo ze smutku ze swojej sytuacji. Leci mi tylko parę łez, chciałbym tak wybuchnąć żeby mi zeszło te napięcie

Nie mam sił. Tak mi jest źle, smutno. Nie mam nikogo z kim mogłabym się podzielić tym co przeżywam tak na co dzień. Praca mnie wykańcza. Nie robię tego co bym chciała. Ale właściwie co bym chciała... " Przyjaciółka" zamiast wesprzeć, zrozumieć, przytulić słowem, wierci dziurę w brzuchu, że przez akceptację i współczucie zalega całe dnie w łóżku. To lepiej się do siebie dopieprzac... No jestem innego zdania. Powiedziałam jej to, ale nie dociera. Najchętniej w jeden dzień by mnie wyprowadziła, zmieniła pracę i zapisała na kurs prawa jazdy.

a.olenka pisze: ↑

30 marca 2025, o 23:31

Nie mam sił. Tak mi jest źle, smutno. Nie mam nikogo z kim mogłabym się podzielić tym co przeżywam tak na co dzień. Praca mnie wykańcza. Nie robię tego co bym chciała. Ale właściwie co bym chciała... " Przyjaciółka" zamiast wesprzeć, zrozumieć, przytulić słowem, wierci dziurę w brzuchu, że przez akceptację i współczucie zalega całe dnie w łóżku. To lepiej się do siebie dopieprzac... No jestem innego zdania. Powiedziałam jej to, ale nie dociera. Najchętniej w jeden dzień by mnie wyprowadziła, zmieniła pracę i zapisała na kurs prawa jazdy.

Możesz do mnie się odewzwać, jezeli chcesz, może będę mogła jakoś Cię wesprzeć

Może poszukaj czegoś co sprawia Ci radość i pozwala oderwać od wszystkiego

Yomek pisze: ↑

31 marca 2025, o 15:23

Może poszukaj czegoś co sprawia Ci radość i pozwala oderwać od wszystkiego

No właśnie nie ma takiej rzeczy

Hej, wróciłem więc gorzej się czuję. Zrobiło się szaro, napęd zmalał i znów jest ponuro. Cierpię na brak czegokolwiek co da mi siłę

Siema. Wróciłem. Jest gorzej. Wracam do leków, biorę ponad dwa tygodnie. Na razie jest tylko gorzej. Nie ma efektu. Biorę też benzo. Depersonalizacja derealizacja mega nasilone, lęki, ataki paniki rzadziej i lepiej panuje, kołatania serca i zmienne somaty jak zawsze.

Wszyscy umrzemy, Carpe diem. Ciesz się życiem i pamiętaj, że to co robisz zmieni Cię na przyszłość Motywacja ma sens tak jak Twoje życie. Wszystko zależy od Ciebie (to jest właśnie ta motywacja) że nie jesteśmy zależni od losu choć nasze życie jest śmieciem w kosmosie i z góry skazane na klęskę. Żyj z myślą, że nawet jak ten Syzyf wtoczysz kamień on i tak spadnie ale może w końcu się uda.
Pozdrawiam i życzę miłego dnia.
Jesteśmy incognito ale każdy zna swoją cenę jaką przeszedł w życiu, przeszłość nas mnie ukształtowała i stworzyła takim jakim jestem. Wiele nienawiści i miłości, nie daj się zniszczyć i Wałcz jak Wojownik !

Życie jest jedno więc korzystaj w mądry sposób - skoro nie możesz być królem odpuść walkę o mistrzostwo - ja tak to rozumiem, że walka nie ma sensu jeśli nie pokonamy obecnych demonów typu uzależnienia wszelkiej maści czy inny defekt behawioralny. Nie pogrążaj się, nie dokładaj sobie nowych problemów kontroluj siebie i rozwiąż obecne swoje problemy. Nie Wałcz o zwycięstwo jeśli nie jesteś w stanie wygrać bo tylko się pokaleczysz. Tak jest w życiu i jeśli myślisz, to sobie poradzisz.

ck2023 pisze: ↑

19 marca 2025, o 15:51

weroñikāp pisze: ↑

19 marca 2025, o 15:18

Hej wszystkim
Czy komuś z Was udało się zrezygnować z zażywania beta-blokera ? Biorę od stycznia i 3 próby wyszły mi do du..
holter i wszelkie badania wiadomo wyszły spoko.
Nie idzie mi to odstawianie 🫣

Jaki sposób odstawienia ?

Standard, zmniejszanie dawki Ale co mam wziąć pół to podświadomie czy nie zaraz jest gorzej
Byłam u kardiologa z tym przy okazji, bo oczywiście tak mnie nerwicą wcześniej zabrała, że załapałam się nawet na próbę wysiłkową <okey>
Powiedział że to tak mała dawka, że sobie mogę brać lub nie brać , albo brać doraźnie.
Tylko że ja bym nie chciała brać, to mnie wpędza w takie „muszę brać, bo puls będzie wysoki, bo coś nie tak” rozumiesz. Trzyma mnie trochę przy zaburzeniu chcąc nie chcąc, a jestem już u samego progu wyjścia z tego wszystkiego.

Gorzej się czuję i nic na to nie poradzę, jedyne co mogę zrobić to przeczekać aż mózg odzyska właściwą równowagę. Czasem przeżywam kryzysy, załamania ale nigdy się nie poddaje. Cenię sobie wartości ludzkie, ale wiadomo, że każdy popełnia błędy. Sam popełniałem błędy, które odznaczały się na mnie utraconym zdrowiem. Cenię sobie pasje, dzięki którym "żyję". Nie wiem co powiedzieć, po prostu gorzej się czuję.