morpheusfp pisze: ↑

13 lutego 2025, o 13:55

Cześć.

Mam dzisiaj dość wszystkiego. Od jakichś dwóch tygodni moja nerwica uczepiła się skupianiu na tym jak chodzę, podpowiadaniu, że mam zaburzenia równowagi itp. A ja jak głupi testuję stając na jednej nodze, zamykając oczy i chwiejąc się jak kretyn.
Dzisiaj wstałem rano z myślą, że jest fajnie normalnie nie skupiałem się na chodzeniu, ale jak tylko wyszedłem na spacer to od razu pojawiła się myśl i potrzeba kontrolowania mojego chodu. Im bardziej sobie mówiłem w głowie: odpuść kontrolę, tym mocniej odczuwałem, że za chwilę się mogę przewrócić. Przeszedłem z kilometr i wróciłem do domu. Nie wywróciłem się, nic się nie stało oprócz strachu.
Moim największym problemem jest potrzeba kontrolowania wszystkiego od tego co dzieje się w życiu po odczucia ze strony ciała i jak tylko mi nie wychodzi bo czuję kolejny objaw to mam zjazd nastroju.

Wszystko zaczęło się kilka lat temu jak bylem w UK w pracy, tam miałem pierwszy atak paniki, uczepiłem się tego, że mam chore serce. Wróciłem do Polski, zrobiłem jedynie podstawowe badania krwi, EKG, wyszło wszystko oK. Moim błędem było to, że nie poszedłem do kardiologa zweryfikować serca.
Zrobiłem to dopiero kilka tygodni temu i dowiedziałem się, że oprócz lekkiej niedomykalności to mam serce zdrowe. Przez kilka dni było OK, ale później pojawiło się to dziwne uczucie podczas spaceru jakbym miał się wywrócić. Mam wrażenie, że umysł zapamiętał to o co pytał kardiolog czy mam duszności, albo czy kręci mi się w głowie itp.
Tak jakbym tak mocno utrwalił sobie przez te wszystkie lata chorobę, że teraz nawet potwierdzenie od lekarza spowodowało nasilenie się objawów z innej strony.

Paulosia pisze: ↑

13 lutego 2025, o 22:28

morpheusfp pisze: ↑

13 lutego 2025, o 13:55

Cześć.

Mam dzisiaj dość wszystkiego. Od jakichś dwóch tygodni moja nerwica uczepiła się skupianiu na tym jak chodzę, podpowiadaniu, że mam zaburzenia równowagi itp. A ja jak głupi testuję stając na jednej nodze, zamykając oczy i chwiejąc się jak kretyn.
Dzisiaj wstałem rano z myślą, że jest fajnie normalnie nie skupiałem się na chodzeniu, ale jak tylko wyszedłem na spacer to od razu pojawiła się myśl i potrzeba kontrolowania mojego chodu. Im bardziej sobie mówiłem w głowie: odpuść kontrolę, tym mocniej odczuwałem, że za chwilę się mogę przewrócić. Przeszedłem z kilometr i wróciłem do domu. Nie wywróciłem się, nic się nie stało oprócz strachu.
Moim największym problemem jest potrzeba kontrolowania wszystkiego od tego co dzieje się w życiu po odczucia ze strony ciała i jak tylko mi nie wychodzi bo czuję kolejny objaw to mam zjazd nastroju.

Wszystko zaczęło się kilka lat temu jak bylem w UK w pracy, tam miałem pierwszy atak paniki, uczepiłem się tego, że mam chore serce. Wróciłem do Polski, zrobiłem jedynie podstawowe badania krwi, EKG, wyszło wszystko oK. Moim błędem było to, że nie poszedłem do kardiologa zweryfikować serca.
Zrobiłem to dopiero kilka tygodni temu i dowiedziałem się, że oprócz lekkiej niedomykalności to mam serce zdrowe. Przez kilka dni było OK, ale później pojawiło się to dziwne uczucie podczas spaceru jakbym miał się wywrócić. Mam wrażenie, że umysł zapamiętał to o co pytał kardiolog czy mam duszności, albo czy kręci mi się w głowie itp.
Tak jakbym tak mocno utrwalił sobie przez te wszystkie lata chorobę, że teraz nawet potwierdzenie od lekarza spowodowało nasilenie się objawów z innej strony.

Hej. Proponuję słowa "odpuść kontrolę" zamienić na przekorne myśli, typu: "jak chcesz to mnie przewróć, proszę bardzo", "no chciałabyś, żebym się przewrócił" - dlaczego? bo boisz się utraty równowagi, więc próbujesz uciec przed lękiem, a on wtedy goni cię bardziej. Tak właśnie działa lęk. Co do "posiadania kontroli"- nie posiadamy, tylko nam się wydaje, że ją mamy. Możemy mieć jedynie "poczucie kontroli"-czyli czujemy, że mamy nad czymś kontrolę, ale w rzeczywistości nie da się jej mieć.. dlatego nazywa się to poczuciem a nie posiadaniem. Proponuję nie testować na siłę rzeczy, które faktycznie mogą spowodować upadek (np. stanie na jednej nodze), bo jeżeli "stracisz kontrolę" i upadniesz (przez czysty przypadek-przecież to się zdarza), wtedy podkarmisz lęk- udowodnisz nerwicy, że ma rację- nie masz równowagi, więc umysł ma racje.. Co do serca- owszem- umysł zapamiętał, że masz (najpewniej) lekką niedomykalność- więc tu rodzi się panika, bo jednak "coś z tym sercem jest nie tak". Polecam Ci także oglądanie na YT filmów "DivoVic". Dają fajne rady

bareten pisze: ↑

14 lutego 2025, o 07:23

Ja też się muszę wyżalić. Nerwica wróciła od połowy grudnia. Tak do połowy stycznia miałem tragedię, ale później odpuściło, czułem się już dosyć dobrze. Od ostatniej niedzieli złapała mnie jakaś jelitówka. Niestety zacząłem analizować i sobie wkręcać czy to na pewno wirus, do tego osłabienie organizmu i czasem jakas gorączka. Od tego czasu czuje psychiczny zjazd. Tak jakbym to co wypracowałem przez też miesiąc poszło w ... Nie wiem czy to kwestia choroby i ogólnego przemęczenia czy coś faktycznie poszło w drugą stronę. Już zaczynam się nakręcać i analizować....martwię się, że znów będzie jak wcześniej

morpheusfp pisze: ↑

17 lutego 2025, o 07:59

Mi psychoterapeuta powtarza, że skoro przywołuję to znaczy, że chcę aby to było w moim życiu i że czerpię z tego jakieś korzyści, a dopóki będę miał korzyści to nie odpuści.
Coś w stylu jest źle, ale stabilnie i zwracam na siebie uwagę, a jak zaczyna być lepiej to jakby wewnętrzny strach, że się skończy i zostanę z niczym.

bareten pisze: ↑

14 lutego 2025, o 07:23

Ja też się muszę wyżalić. Nerwica wróciła od połowy grudnia. Tak do połowy stycznia miałem tragedię, ale później odpuściło, czułem się już dosyć dobrze. Od ostatniej niedzieli złapała mnie jakaś jelitówka. Niestety zacząłem analizować i sobie wkręcać czy to na pewno wirus, do tego osłabienie organizmu i czasem jakas gorączka. Od tego czasu czuje psychiczny zjazd. Tak jakbym to co wypracowałem przez też miesiąc poszło w ... Nie wiem czy to kwestia choroby i ogólnego przemęczenia czy coś faktycznie poszło w drugą stronę. Już zaczynam się nakręcać i analizować....martwię się, że znów będzie jak wcześniej

morpheusfp pisze: ↑

17 lutego 2025, o 13:21

Jeśli chodzi o korzyści to może odpowiem na swoim przykładzie.

Wychowywałem się w domu, gdzie moi rodzice byli bardzo wymagający. Nauka, nauka i same dobre oceny. Przepytywanie przez mamę, nauka praktycznie na pamięć i strach przed złą oceną. Najfajniejsze momenty które pamiętam to.... bycie chorym, przeziębiony, bo wtedy mama odpuszczała.
Dodatkowo mama w relacji z nami czy z tatą wykorzystywała swoje dolegliwości, żeby coś ugrać np. odciąć nas od babci bo wg niej babcia była toksyczna. No i tak rosłem obwiniany za wszystkie złe emocje mamy bo przecież mama miała prawo się denerwować kiedy czegoś nie umiałem, miała prawo krytykować bo przecież buntowałem się itp.

Następnie ożeniłem się i w momencie w którym powinienem dorośle myśleć, poczułem się jakbym utracił poczucie bezpieczeństwa, bo nikt mi nie mówił jak mam życ - wszystko zależało już ode mnie, a przecież ja tego nie nauczyłem się wcześniej.
Wyjechaliśmy z żoną za granicę, znalazłem pracę, fajną pracę, ale w głębi duszy czułem się niepewnie bo nie chciałem tam być. Z jednej strony chciałem zarabiać, a z drugiej chciałem być w Polsce, gdzie była cała rodzina. No i zaczęło się od ataków paniki, przeczucia że mam chore serca, każdego dnia wychodząc po schodach na drugie piętro praktycznie walczyłem o życie i cały czas badałem puls.
Miałem zajebistą wymówkę, że musimy wracać do Polski bo przecież ja sobie nie daję rady. Mieliśmy zostać półtora roku, ale wróciliśmy po roku. Żona każdego dnia martwiła się o mnie bo nie mogła mi pomóc, a ja sam wkręcałem się co raz bardziej - bo przecież jestem chory.

Wróciliśmy, zrobiłem badania krwi, EKG, byłem badany i wszystko na tamten moment było ok. Natomiast ja nadal źle się czułem. Byłem otoczony opieką żony, ustępowała mi wielokrotnie bo przecież nie mogę się denerwować bo ja to tak przeżywam wszystko. Więc nerwica zagościła u mnie na stałe. Żona chciała jechać nad morze, a ja morza nie cierpię - wolę góry. Dlatego też nagle w górach zacząłem czuć się lepiej, więc jeździliśmy tylko w góry.

Przykładów można mnożyć, ale każde z nas musi też zastanowić się co daje nerwica faktycznie. Założyłem dwa lata temu firmę, ale w momencie kiedy idzie gorzej to ja czuję się źle, więc temat prowadzenia firmy spadł na żonę.
To jest taka okropna ucieczka przed dorosłością, odpowiedzialnością, chowanie za objawami bo przecież wiecie ja ,, bym wiele chciał, ale jak mam to zrobić" przecież: boli mnie serce, brzuch, mam jakieś zawrotu, czuję napięcie w głowie itp.
Jaki to jest paradoks, że umysł próbuje nas chronić przed porażką, chronić przed życiem, więc w sumie nam pomaga, a jednocześnie okropnie sobie sami szkodzimy.

Im bardziej sie boję, tym bardziej staram się działać. Jest to trudne, ale w końcu wszystko zalezy od nas.

P.S. Myśli my nie kontrolujemy bo to chyba na poziomie podświadomym. My możemy po prostu wpuścić te myśli jak najlepszych gości i zaakceptować, że są w końcu nie moga nam zrobić krzywdy. Staram się to wdrożyć, ale ze względu na to, że przez ostatnie lata za mocno im ufałem nie jest to proste. Z drugiej strony ile razy do tej pory umieraliśmy, a ile razy faktycznie umarliśmy.

Strach w momencie, gdy jest lepiej pojawia się dlatego, że podświadomie czujesz, że tracisz zasłonę/tarczę.

morpheusfp pisze: ↑

17 lutego 2025, o 13:21

Jeśli chodzi o korzyści to może odpowiem na swoim przykładzie.

Wychowywałem się w domu, gdzie moi rodzice byli bardzo wymagający. Nauka, nauka i same dobre oceny. Przepytywanie przez mamę, nauka praktycznie na pamięć i strach przed złą oceną. Najfajniejsze momenty które pamiętam to.... bycie chorym, przeziębiony, bo wtedy mama odpuszczała.
Dodatkowo mama w relacji z nami czy z tatą wykorzystywała swoje dolegliwości, żeby coś ugrać np. odciąć nas od babci bo wg niej babcia była toksyczna. No i tak rosłem obwiniany za wszystkie złe emocje mamy bo przecież mama miała prawo się denerwować kiedy czegoś nie umiałem, miała prawo krytykować bo przecież buntowałem się itp.

Następnie ożeniłem się i w momencie w którym powinienem dorośle myśleć, poczułem się jakbym utracił poczucie bezpieczeństwa, bo nikt mi nie mówił jak mam życ - wszystko zależało już ode mnie, a przecież ja tego nie nauczyłem się wcześniej.
Wyjechaliśmy z żoną za granicę, znalazłem pracę, fajną pracę, ale w głębi duszy czułem się niepewnie bo nie chciałem tam być. Z jednej strony chciałem zarabiać, a z drugiej chciałem być w Polsce, gdzie była cała rodzina. No i zaczęło się od ataków paniki, przeczucia że mam chore serca, każdego dnia wychodząc po schodach na drugie piętro praktycznie walczyłem o życie i cały czas badałem puls.
Miałem zajebistą wymówkę, że musimy wracać do Polski bo przecież ja sobie nie daję rady. Mieliśmy zostać półtora roku, ale wróciliśmy po roku. Żona każdego dnia martwiła się o mnie bo nie mogła mi pomóc, a ja sam wkręcałem się co raz bardziej - bo przecież jestem chory.

Wróciliśmy, zrobiłem badania krwi, EKG, byłem badany i wszystko na tamten moment było ok. Natomiast ja nadal źle się czułem. Byłem otoczony opieką żony, ustępowała mi wielokrotnie bo przecież nie mogę się denerwować bo ja to tak przeżywam wszystko. Więc nerwica zagościła u mnie na stałe. Żona chciała jechać nad morze, a ja morza nie cierpię - wolę góry. Dlatego też nagle w górach zacząłem czuć się lepiej, więc jeździliśmy tylko w góry.

Przykładów można mnożyć, ale każde z nas musi też zastanowić się co daje nerwica faktycznie. Założyłem dwa lata temu firmę, ale w momencie kiedy idzie gorzej to ja czuję się źle, więc temat prowadzenia firmy spadł na żonę.
To jest taka okropna ucieczka przed dorosłością, odpowiedzialnością, chowanie za objawami bo przecież wiecie ja ,, bym wiele chciał, ale jak mam to zrobić" przecież: boli mnie serce, brzuch, mam jakieś zawrotu, czuję napięcie w głowie itp.
Jaki to jest paradoks, że umysł próbuje nas chronić przed porażką, chronić przed życiem, więc w sumie nam pomaga, a jednocześnie okropnie sobie sami szkodzimy.

Im bardziej sie boję, tym bardziej staram się działać. Jest to trudne, ale w końcu wszystko zalezy od nas.

P.S. Myśli my nie kontrolujemy bo to chyba na poziomie podświadomym. My możemy po prostu wpuścić te myśli jak najlepszych gości i zaakceptować, że są w końcu nie moga nam zrobić krzywdy. Staram się to wdrożyć, ale ze względu na to, że przez ostatnie lata za mocno im ufałem nie jest to proste. Z drugiej strony ile razy do tej pory umieraliśmy, a ile razy faktycznie umarliśmy.

Strach w momencie, gdy jest lepiej pojawia się dlatego, że podświadomie czujesz, że tracisz zasłonę/tarczę.

bareten pisze: ↑

14 lutego 2025, o 07:23

Ja też się muszę wyżalić. Nerwica wróciła od połowy grudnia. Tak do połowy stycznia miałem tragedię, ale później odpuściło, czułem się już dosyć dobrze. Od ostatniej niedzieli złapała mnie jakaś jelitówka. Niestety zacząłem analizować i sobie wkręcać czy to na pewno wirus, do tego osłabienie organizmu i czasem jakas gorączka. Od tego czasu czuje psychiczny zjazd. Tak jakbym to co wypracowałem przez też miesiąc poszło w ... Nie wiem czy to kwestia choroby i ogólnego przemęczenia czy coś faktycznie poszło w drugą stronę. Już zaczynam się nakręcać i analizować....martwię się, że znów będzie jak wcześniej