jadzia96 pisze: ↑

4 marca 2023, o 18:43

Mam już dość tych kłuć i pieczenia z lewej strony klatki. Wszystko wiąże z zawałem. Nie mam pojęcia skąd mi się to wzięło. Kiedy cały piątek minął przyjemnie. Jeden z kilku dni gdzie miałam względny spokój od objawów somatycznych tak w piątkowy wieczór musiało mnie uderzyć. Już noc była beznadziejna, bo obudziło mnie pieczenie w łokciach i przedramionach. Do mojej podświadomości nie może dotrzeć ze nic mi nie grozi, bo w końcu jestem zdrowa. Zrobiłam pakiet badań i byłam u lekarzy. Cały dzień w trybie czuwania kiedy znowu mnie uderzy. I patrz! Znowu mnie zakuło, siadam, odruchowo sprawdzam puls jest normalny, biorę kilka powolnych i głębokich wdechów, co utwierdza mnie ze nic się nie dzieje, a lęk dalej puka w tylne drzwi i czeka aż je otworze. Później kiedy zaczęłam analizować cały tydzień to przecież przeforsowalam się w pracy, bo ukłucie nie szło od mostka a spod pachy. I dopiero to mnie gdzieś uspokoiło, ze przecież zawał nie zaczyna się z boku. Zwykły nerwoból potrafi mnie wytracić z równowagi. Już chciałam znowu umawiać się do kardiologa, już miałam datę, a koniec końców umówiłam się do swojej pani psychiatry, bo jak nie otworze dziuba do kogoś kto rozumie te problemy to oszaleje. Staram się spokojnie przetrwać weekend. Trzymajcie kciuki.

DamianZ1984 pisze: ↑

6 marca 2023, o 20:35

Słuchajcie od początku roku robię ma przekór nerwicy pojechałem do Kołobrzegu 7 godzin w pociągu itd po 2 latach nie opuszczania miejsca zamieszkania w promieniu 30 km, chodzę do pracy, poleciałem do londynu na 8 dni (ładowanie napięcie nie do ogarnięcie, chyba się pospieszyłem na miejscu z przerwami na jakas chwilę somaty i ból psychiczny,) po powrocie 4 dzień ból w klatce, pieczenie nawet przy wysiłku się zwiększa z przerwami na chwilę bez bólu, największy ból w łopatce, tyle że mam dyskopatie piersiowa, szyjna ledzwiową i kręgosłup w kiepskim stanie, więc może od napięcia ból, myśli coś z sercem nie chce znowu chodzić po lekarzach, widzę też że nie wystarczy działać nadal za słabo to rozumiem, przed Londynem szło w miarę dobrze. Mam dość bycia kaleką emocjonalnym który żyje kontrola analiza ale nie umiem tego porzucić, przy tak intensywnym bólu ciężko mieć to w dupie. Badania serca rok temu robiłem

mateosh pisze: ↑

14 marca 2023, o 11:48

Hej! To moja pierwsza wiadomość jaką w ogóle tu zamieszczam. W skrócie. Od ponad dwóch lat zmagam się z OCD, chodzę już regularnie do terapeuty. Kilkanaście dni temu uświadomiłem sobie dopiero swoje uzależnienie od wieczornego piwa czy drinka i tak dalej (bo na jednym się nie kończyło). Uświadomieni, że to była rzecz która mnie nakręcała do działania, może nie świadomie, ale jednak. Każde wyjście wieczorem do kina czy restauracji stawialo mnie pod ścianą z myślą "o nie, dzis się nie napije".To uświadomienie wryło mnie tak w ziemię, że dostałem najgorszych ataków paniki ever. Ale z dnia na dzień odstawiłem alkohol. Mam pełne wsparcie narzeczonej i sam miałem ogromnie euforyczne stany z tego powodu. Z dnia na dzień przestawiłem umysł o 180 stopni i wyszukałem same plusy tego stanu. W ogóle mnie ciągnie do picia. Wieczory spędzamy przy filmach i herbacie. wczoraj nawet miałem wieczorne przemyślenia i wyrzuty jak wiele zasrałem sobie w relacjach między nami tym że ograniczałem wiele rzeczy żeby tylko móc wieczorem się "zresetować" przy %. To wręcz mnie zdołowało, ale za chwilę dało ulgę, że super iż to widzę i pracuje nad tym.
Jeszcze dziś rano było super, aż tu nagle dostałem jakiejś myśli natrętnej że mój umysł stracił motywację, że przecież znowu mogę iść kupić piwo itd, a przecież w ogóle tego nie chce i choćby mi ktoś postawił przy biurku 4 szklanki to ani nie spojrzę na nie bo totalnie to rzuciłem. Najbardziej czego się bałem to że właśnie gdzieś stracę motywację (nawet w tych euforycznych stanach miałem to gdzieś z tyłu głowy) i że co wtedy będzie.. (takie szeptanie umysłu 'nie ciesz się nie ciesz') i dziś nagle się to stało, od rana próbuje odtworzyć w głowie ten stan motywacji i nie mogę.. wiem że na siłę to nie działa, ale strasznie się męczę... Yh!