Po raz pierwszy pisze na jakimkolwiek forum,to trudne dla mnie. Od lat miewam stany lękowe - zrodzone nie tyle z realnych faktów a bardziej z przewidywań,obaw,wyobrażeń.Dotychczas radziłam sobie,starając nie czynić zakładnikami wlasnych lękow moich bliskich .Wymagało to dużej dyscypliny, racjonaizowania,wspomagania lekami .Ale ostatnie wydarzenia rodzinne krajowe ,wojna w Ukrainie mnie " przeoraly" ,czuje,że się rozpadam .Mam poczucie, że lada moment sie uduszę z przerażenia,poczucia zagrożenia i bezradności. Nie mogę sypiać,lub nie mogę wstać,nie mogę patrzeć na jedzenie,poczucie mdłości,i zaraz głód, który mnie nie opuszcza,przez cały dzień. To kumulacja minionych lat: 10 lat choroby Alzhaimera mojej mamy,jej śmierć,udar mojego syna - poszukiwanie go po warszawskich szpitalach ,- ja mieszkam w Gdansku .Dziis jego kolejna operacja kregoslupa - z powikłaniami,( Syn jest siinglem- a ojca nie ma - tylko jestem ja ).Moje leki są czarne jak smoła,nie opuszczaja mnie ani na chwilę.,wszelkie próby ucieczki kończą się niepowodzeniem .Łykam leki uspakajające ale muszę być zwarta, racjonalna to ja "dowodzę " w tej walce że szpitalem specjalistami,- boję się że się rozpadne ,czasami.mysle że chciałabym umrzeć,ale tego nie robi się dziecku nawet tak dorosłemu jak mój syn.Kazda gorączka,każdy gorszy wynik syna patrzenie jak zmaga się z bólem,jaki jest bezradny ' wpycha mnie w długi beż końca tunel pełen najgorszych ,przerażających obrazów. Czy można jakoś się poskładać- jeszcze jestem mu potrzebna ???