madlen pisze: ↑

22 stycznia 2019, o 12:59

Po przeczytaniu jednak wpisu Victora, o tym co jest po śmierci - zamiast mnie to uspokoić - nakręciło mnie to.

O jakim wpisie mowisz? Mozesz podeslac?

W historii odburzania to jest, o tym że sie nie identyfikuje z religią, i myślałam że skoro ja się identyfikowałam to żeby się odburzyć, to muszę zostać ateistką.

moja-historia-plus-moje-odburzanie-t5194.html

Wywołało to we mnie taki wewnętrzny konflikt. Ale póki co do takich wniosków doszłam jak w poście poprzednim - myślicie że dobrze? Moim naturalnym stanem zawsze było Jestem spokojna ---> Wierzę w Boga. A nie na odwót Wierzę w Boga ---> Jestem spokojna. I wraz ze wzrostem spokoju i urealniania się, już nie muszę pytać, czy Bóg jest, bo ufam i jestem spokojna. To chyba dobrze?