mam 19 lat i jestem w związku z dziewczyną, u której stwierdzono Borderline (BPD). Ja zmagam się z lękowym stylem przywiązania oraz ADHD. Nasza relacja jest obecnie w trudnym punkcie – mamy za sobą burzliwe dni i próbujemy ustalić nowe zasady funkcjonowania (ona przygotowała listę oczekiwań wobec mnie).
Największy problem dotyczy punktu o granicach w relacjach z płcią przeciwną. Moja dziewczyna domaga się pełnej akceptacji dla jej wyjść „sam na sam” z nowo poznanymi kolegami (np. wyjście na spacer, „na dwór”). Twierdzi, że posiadanie osobnych znajomych jest kluczowe dla jej autonomii i że muszę to zaakceptować, by nie być toksycznym.
Kontekst, który mnie niepokoi:
1. Zmiana zasad: Na początku związku (jesteśmy ze sobą prawie dwa lata) oboje uważaliśmy wyjścia sam na sam z płcią przeciwną za zbędne i niekomfortowe. Czułem, że mamy wspólne wartości. Jakiś czas temu ona zmieniła zdanie i twierdzi, że mój brak akceptacji dla takich wyjść to brak zaufania i kontrola.
2. Przeszłość: W trakcie związku doszło już do nadużycia mojego zaufania (zdrada emocjonalna). Dziewczyna nadmiernie zwierzała się koledze z pracy z naszych problemów, co bardzo mnie zraniło. Mimo to teraz oczekuje, że nie będę miał nic przeciwko jej spotkaniom 1 na 1 z innymi mężczyznami.
3. Moje granice: Nie mam problemu z tym, że ona ma kolegów, że rozmawiają w pracy czy w grupie znajomych. Jednak sytuacja 1 na 1 z innym facetem jest dla mnie przekroczeniem bariery intymności i bezpieczeństwa. Ja sam nie mam potrzeby takich spotkań z dziewczynami i tego samego oczekuję od niej.
4. Poczucie winy: Przez jej argumentację zacząłem kwestionować swoje granice. Mam wrażenie, że stosowany jest wobec mnie gaslighting – wmawia mi się, że moje standardowe podejście do lojalności jest zaburzone lub „nienormalne”.
Moje pytania do ekspertów:
• Czy w relacji z osobą z BPD postawienie twardej granicy dotyczącej spotkań 1 na 1 z płcią przeciwną jest faktycznie „kontrolujące”, czy jest to uprawniona prośba o bezpieczeństwo w związku?
• Jak odróżnić zdrową potrzebę autonomii partnerki od mechanizmu szukania nowej walidacji/atencji na zewnątrz, co jest częste przy BPD?
• Czy po wcześniejszej zdradzie emocjonalnej żądanie od partnera akceptacji dla sytuacji „sam na sam” z obcymi mężczyznami jest sprawiedliwe?
• Jak komunikować swoje potrzeby, by nie zostać oskarżonym o manipulację w momencie, gdy po prostu bronię swoich wartości?

Można by tu dużo napisać, nawet zacząłem, ale usunąłem i skróce to do: szkoda nerwów na związki z wariatkami.

Do niczego jej nie zmusisz – jak, będzie chciała, to i tak znajdzie sposób, żeby wyjść. Możesz wpłynąć jedynie na siebie i swoją rolę w tej relacji. Ja po czymś takim chyba odpuściłbym zaangażowanie emocjonalne i po prostu obserwował, co się dzieje. Jakbym uznał, że już dosyć, to bym się pożegnał – na tym etapie już bez większego żalu.

Osoby z bpd ciężko przeżywają bycie ograniczanym i kontrolowanym, zaczynają panikować bo przez zaburzoną perspektywę na właśną tożsamość przestają czuć się sobą i widzieć granice siebie i to jest dla nich straszne, te jej wyjścia mogą też oznaczać jej potrzebę testowania granic w relacji(co jest typowe dla osób z BPD) i wyrażenie swojego sprzeciwu dla kontroli, myślę że najważniejsze byście pracowali nad zaufaniem właśnie, widać że czujesz się niekomfortowo i najlepiej by było o tym porozmawiać, możliwe że ona potrzebuje tych wyjść i rozmów z innymi bo sama boi się o czymś mówić w relacji lub ma jakąś niezaspokojoną potrzebę emocjonalą, mówisz o tym że zmagasz się z lękowym stylem przywiązania, więc możliwe że wasze charaktery będą się ścierać twoje lęki/jej lęk bycia kontrolowaną, myślę że musicie wymyśleć jakiś system gdzie OBOJE będziecie się czuć komfortowo i bezpiecznie, gdzie ona nie będzie się czuć zniewolona w relacji a ty nie będziesz się bał o emocjonalą zdradę

Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o bpd to bardzo polecam ten link https://zaburzenieborderline.pl/dla-bliskich/