Hej, zastanawiam się nad rozpoczęciem leczenia, bo od dłuższego czasu czuję, że jest coraz ciężej. Czy ktoś z Was przechodził przez terapię albo leczenie farmakologiczne i może powiedzieć, jak to wyglądało „od środka”?
Szczerze mówiąc, trochę obawiam się leków. Przy okazji — polecicie kogoś sprawdzonego w Krakowie? Psycholog, psychoterapeuta albo psychiatra.
Ogłoszenia
➤ Pierwszy raz z zaburzeniem? >>>> Mechanizm zaburzeń
➤ Jeżeli szukasz Wiktora, to wejdź na stronę - emocjobranie.pl
➤ Usuwanie konta na forum - zobacz tutaj: jak usunąć konto?
➤ Pierwszy raz z zaburzeniem? >>>> Mechanizm zaburzeń
➤ Jeżeli szukasz Wiktora, to wejdź na stronę - emocjobranie.pl
➤ Usuwanie konta na forum - zobacz tutaj: jak usunąć konto?
Psychoterapia
-
Kot
- Zarejestrowany Użytkownik
- Posty: 24
- Rejestracja: 21 sierpnia 2024, o 21:55
Hej! Oczywiście, gdy czujesz, że jest coraz ciężej, nie czekaj, umów się na psychoterapię. To przecież nie jest skazanie- gdy nie będzie Ci pomagało, zrezygnujesz albo zmienisz psychoterapeutę. Ja dopiero za trzecim razem( przy trzecim „ataku” lęku, a wypadał co kilka lat) trafiłem na psychiatrę, który rozpoznał OCD i wdrożył leki, zalecił psychoterapię. Poszedłem na terapię psychodynamiczną, pomogła mi, ale teraz wiem, że znacznie lepsza byłaby w moim przypadku CBT (poznawczo-behawioralna). Z perspektywy czasu, wiem, że warto działać i coś robić. Pozdrawiam! Powodzenia!
-
Kot
- Zarejestrowany Użytkownik
- Posty: 24
- Rejestracja: 21 sierpnia 2024, o 21:55
Hej! Oczywiście, gdy czujesz, że jest coraz ciężej, nie czekaj, umów się na psychoterapię. To przecież nie jest skazanie- gdy nie będzie Ci pomagało, zrezygnujesz albo zmienisz psychoterapeutę. Ja dopiero za trzecim razem( przy trzecim „ataku” lęku, a wypadał co kilka lat) trafiłem na psychiatrę, który rozpoznał OCD i wdrożył leki, zalecił psychoterapię. Poszedłem na terapię psychodynamiczną, pomogła mi, ale teraz wiem, że znacznie lepsza byłaby w moim przypadku CBT (poznawczo-behawioralna). Z perspektywy czasu, wiem, że warto działać i coś robić. Pozdrawiam! Powodzenia!
-
Michał1988
- Zarejestrowany Użytkownik
- Posty: 51
- Rejestracja: 17 maja 2025, o 23:45
No ciekawie się to czyta, tak co kilka lat to zbawienie, ja miewałem po kilka w ciągu dnia, panika, lęk, płacz. Przeszedłem dwa załamania nerwowe na lekach i nie było tak kolorowo na początku. Leki też trzeba dobrać, to nie tak, że łykasz pigułkę i dzień jest wspaniały. Miałem takie stany że poczułem dziwny zapach i myślałem, że to koniec, a tabsy pogłębiły to jeszcze bardziej. Zanim mózg dostosuję lek to trzeba przygotować się na masakrę. Kilka miesięcy temu było 3 załamanie ale już bez leków, jakiś się udało, co nie zmienia faktu, że dalej nie jest kolorowo. Mowa o terapii, tylko po co terapia i opowiadanie o dzieciństwie jak załamanie nie ma nic z tym wspólnego. Psychiatra mówił mi, że jedni idą przez życie jak taran a inni są wrażliwi, pamiętliwi i kumulują to wszystko w sobię. W moje głowie nagromadziło się tego tyle, że pewnego dnia powiedziało stop! A było to ponad 4 lata temu. Mówią, że Depresja przechodzi i można z tym żyć, zgadzam się ale zawsze już gdzieś z tyłu głowy to będzie i nigdy już nie będziesz żyć na 100% To bujda, że ktoś wyszedł z tych stanów, naprawdę tylko ukrył to głębiej i dobrze się maskuje. Trzeba sprawę postawić jasno! To choroba i to przewlekła, nie obwiniają się, że cię spotkało nie jesteś wyjątkowa, inni też to mają.
2 załamania nerwowe! Kuracja na Efectinie ER75. 
-
Kot
- Zarejestrowany Użytkownik
- Posty: 24
- Rejestracja: 21 sierpnia 2024, o 21:55
Hej Michał. Źle to napisałem...ja co kilka lat to miałem właśnie takie totalne zjazdy, kiedy świat się walił i przez 1-3 miesiące myślałem, że to już koniec, derealizacja, ogromny lęk. Taki zwykły lęk, myśli-straszaki są stałymi towarzyszamiMichał1988 pisze: ↑27 lutego 2026, o 09:38No ciekawie się to czyta, tak co kilka lat to zbawienie, ja miewałem po kilka w ciągu dnia, panika, lęk, płacz. Przeszedłem dwa załamania nerwowe na lekach i nie było tak kolorowo na początku. Leki też trzeba dobrać, to nie tak, że łykasz pigułkę i dzień jest wspaniały. Miałem takie stany że poczułem dziwny zapach i myślałem, że to koniec, a tabsy pogłębiły to jeszcze bardziej. Zanim mózg dostosuję lek to trzeba przygotować się na masakrę. Kilka miesięcy temu było 3 załamanie ale już bez leków, jakiś się udało, co nie zmienia faktu, że dalej nie jest kolorowo. Mowa o terapii, tylko po co terapia i opowiadanie o dzieciństwie jak załamanie nie ma nic z tym wspólnego. Psychiatra mówił mi, że jedni idą przez życie jak taran a inni są wrażliwi, pamiętliwi i kumulują to wszystko w sobię. W moje głowie nagromadziło się tego tyle, że pewnego dnia powiedziało stop! A było to ponad 4 lata temu. Mówią, że Depresja przechodzi i można z tym żyć, zgadzam się ale zawsze już gdzieś z tyłu głowy to będzie i nigdy już nie będziesz żyć na 100% To bujda, że ktoś wyszedł z tych stanów, naprawdę tylko ukrył to głębiej i dobrze się maskuje. Trzeba sprawę postawić jasno! To choroba i to przewlekła, nie obwiniają się, że cię spotkało nie jesteś wyjątkowa, inni też to mają.
Pozdrawiam serdecznie. Wszystkiego dobrego!
