Czarny_Kot pisze: ↑

13 września 2025, o 15:29

dziękuję za miłe słowa, ale ja nie mam żadnego talentu, przynajmniej tak to czuję. pisanie nie jest sztuką, tylko chaotycznym zapisem tego, co gnije w środku. kiedyś malowałem, to była moja ucieczka, ale choroba odebrała mi i to ,i zostały już tylko słowa, które bardziej ranią niż tworzą.

I tak uważam, że nie każdy potrafiłby to opisać tak plastycznie. Jeśli chciałbyś powymieniać się swoimi przemyśleniami, napisz. Czuję się nieraz podobnie.

Chętnie wymieniam się doświadczeniami z kimś, kto też nosi w sobie depresję, kto zna ciężar tego samego. Ale nie potrafię o niej pisać inaczej niż przez siebie, przez moje własne oczy wiodące po drodze, która prowadzi wprost do śmierci. Każde słowo odbija mój mrok, każdy opis skręca w tę samą przepaść a nie chcę dołować tutaj ludzi na forum za bardzo moimi Stanami...

Napisz na priv. Czuję to samo. Brakuje mi osoby z którą można wejść w tę ochłań mroku.

U mnie ruminacje i zobojetnienie, anhedonia.

Hej. Czy płaczliwość i obniżony nastrój mogą być objawami depresji? zastanawiam się czy mam nawrót.. często prawie codziennie wieczorem płaczę. Wizyta u psychiatry w grudniu.

Jeśli o mnie chodzi, to miewając epizody depresji zawsze wiązało się to z silną apatią, obniżonym nastrojem i brakiem jakiejkolwiek motywacji do działania. Było tylko łóżko, brak kontaktu słownego z rodziną, w pewnym stopniu izolacja przed całym światem. To wszystko doprowadzało mnie do zubożenia zainteresowań, niczym nie byłem w stanie się zająć i...miałem myśli suicidalne( samobójcze). To, źe po lekach p- depresyjnych jakoś funkconuję to cud jakiś, ale poa farmakoterapią istnieje ciągła walka z negatywnymi myślami
Pozdrawiam serdecznie.

Kelly pisze: ↑

8 października 2025, o 19:49

Hej. Czy płaczliwość i obniżony nastrój mogą być objawami depresji? zastanawiam się czy mam nawrót.. często prawie codziennie wieczorem płaczę. Wizyta u psychiatry w grudniu.

Płaczliwość i chęć rozpłakania się to objaw stanu lekowego. Do tego dochodzi uczucie braku chęci dosłownie na wszystko, nawet najprostsze czynności. Niechęć, brak sensu i silna potrzeba ucieczki w sen i odpoczynek

Myślę że to jest powrót depresji

No właśnie.. też tak myślę. Ale zobaczymy co za tydzień powie psychiatra. Nie mam na nic chęci. Jak wyżej. Nic się nie zmieniło.

Psychiatra nic nie mówiła na ten temat a mi ciągle źle, smutno.;((((

Witam mam na imię Darek.

Mam 36 lat. Wcześniej chorowałem na nerwicę lękowa, ale zły tryb życia tj. uzależnienie od alkoholu i marihuany spowodował u nie pogorszenie stanu zdrowia psychicznego. Od 6 miesięcy nie pije alkoholu. Marihuany nie palę od 14 miesięcy. Byłem też nałogowym palaczem, ale udało mi się zrzucić 7 miesięcy temu. Jestem pod stałą opieką psychiatry. Przyjmuje lek Venlactine 300mg na dobę + doraźnie nasenne bo od kiedy lekarz odstawił mi Olenzapine to mam problemy z zasypianiem.

Opiszę cierpienie którego doświadczam a którego doświadczam całą moją rodzina.

Jestem aktywny zawodowo, jeszcze bo czuję że praca przeszkadza mi w procesie terapeutycznym. Pracuje w transporcie międzynarodowym jako spedytor / dyspozytor. Wiem.. zawód idealnie dobrany do problemów psychicznych, ale ja po prostu na chwilę obecną nie mam pewności siebie na zmianę zawodu. Boję się zawieść rodzinę , boję się że będę musiał obniżyć swojej rodziny poziom życia.

W obecnej formie pracuje od 11 lat. Próbowałem się pod koniec 2025 zwolnić ale nakłonili mnie do pozostania, oferując lepsze wynagrodzenie. Zgodziłem się bo brak mi asertywności.

Jestem cały czas od 5 lat aktywny sportowo. Biegam kilkanaście godzin w tygodniu, bardzo długie dystanse w tym maratońskie. W czasie biegu czuję że mogę się zatopić w swoim umyśle. Po powrocie z biegu dobry nastrój utrzymuje się krótko. Później znów wpadam w brak chęci do wszystkiego i wszystkich. Wycofałem się s życia towarzyskiego. Wcześniej przez kilka lat śpiewałem w teatrze muzycznym ale stany depresyjne spowodowały że wycofałem się z tego i zakonczylem współprace z teatrem. To może i dobrze go ostatecznie okazało się że dyrektorka jest podła osoba i nie wypłaciła mi pieniędzy wiedzac w jakim jestem stanie. Zresztą wielu ludzi mnie cały czas wykorzystywało. Korzystali z mojego dobrego serca. Ja często kosztem siebie pomagałem innym. Jak zachorowałem pomoc jedynie nadeszła od mojego przyjaciela no i mojej żony. Najgorsze jest że u mnie depresyja nie jest stała, tylko wpadam w takie dołki które trwają 4 dni a przez około 5 dni czuję się dobrze. Choć już zaczynam zauważać po sobie że nadchodzi dołek, więc już powoli się nauczyłem swojego ciała. Dodatkowo posiłkuje się literaturą. Dużo czytam i zrezygnowalem z mediów społecznościowych które powodują u mnie nasilenie objawów , przed wszechobecny hejt.

Depresja objawia się u mnie brakiem libido, brakiem akceptacji siebie. Nie moge patrzeć w lustro, nie moge patrzec w oczy rozmówcy. Często mam myśli rezygnacyjne. Fantazjuje o samobójstwie, okaleczeniu siebie. Mam ochotę się zagłodzić... Wiem że to popaprane ale majac 6 letnia córkę dla której jestem wszystkim zatapiane się w takie straszne myśli. Psy terapeuta pracuje ze mną raz w tygodniu. Na częstsze wizyty mnie nie stac, bo już i tak na leczenie wydaje 1000 zł miesięcznie. Generalnie poprawa u mnie jest krótka po czym znów wracam na źle tory i tak w kółko. Mam też jeszcze niezdiagnozowane ADHD które było widoczne w szczególności w dzieciństwie. Mam się zdiagnozować ale lekarz mowi że najpierw muszę się ustabilizować. Boję się isc na zwolnienie lekarskie, jestem niezdecydowany, a wyrazem tego jest to że czesto proszę żonę by podejmowała za mnie decyzję. Nawet ostatnio mam leki w kontakcie z rodzina i proszę o pomoc żonę żeby ona z nimi porozmawiała. Jest mi ciężko ale liczę że kiedyś będę w stanie znów zacząć cieszyć się życiem. Trzymajcie się!

od paru dni czuje głęboki smutek, szkoda ze nie umiem płakać...

Depresja, idź do psychiatry i to jak najszybciej , to żaden wstyd , sam sobie nie poradzisz , to podstepna choroba , wiem co mówię, sama po sobie .
Jeśli chodzi o Kraków, polecam udanie się do tej kliniki
https://medonow.pl/
Na miejscu powinieneś uzyskać pomoc.