Witam wszystkich, mam na imię Patrycja. Kilka lat temu chorowałam na nerwicę lękową. To było piekło, bałam się wyjść nawet do sklepu pod blok. Doszło do takiego stanu, że mama z moim psychiatrą chcieli mnie oddać do szpitala psychiatrycznego. Tak bardzo nie chciałam tam iść że pokonałam nerwicę. Niestety obecnie po tych kilku latach piekło wróciło. Sama jestem sobie winna - przejmowałam się wszystkim. Swoimi wyimaginowanymi chorobami, lękami że bliska mi osoba wróci do ćpania, miałam urojenia że mój mąż zdradzi mnie z każdą kobietą, bo przecież każda jest lepsza niż ja. Na chwilę obecną przyjmuję pregabalinę w dawce 300 mg, będzie zwiększana do 450mg. Mam natrętne myśli, że nie poznaję swoich bliskich, mimo że logicznie wiem kim są. Myśli że nie wiem gdzie jestem, mimo że jestem w stanie to dokładnie określić. Myśli że nie rozumiem co czytam i powtarzanie po kilka razy takiego samego tekstu. Boję się wychodzić z domu żeby nie dostać ataki paniki lub psychozy, zawsze mam w torebce hydroksyzyne i xanax, bez tego się nie rusze. Od paru dni robię treningi i staram się wmawiać sobie że to tylko nerwica. Choroba paskudna, ale krzywdy mi nie zrobi. Mieliście podobnie i zechcecie podzielić się ze mną radami jak wygrać z tym syfem?

Biegałem, jeździłem na rowerze. Czasem wychodziłem w nocy, kiedy nikogo nie można byľo sporkać, i biegałem dłuższe dystansy.