Do odburzonych-Wyjdę z nerwicy pozostając w toksycznym miejscu?

[TojaAgnes]

Jeżeli zobaczysz tą wiadomość to mam pytanie.
Oczywiście mam osobowość neurotyczną, ale też mnóstwo traum z mojego domu rodzinnego. Pracowałam początkowo w dużej korpo w dużym mieście, ale obowiązki i odpowiedzialność mnie tam przerastały i przytłaczały. Teraz pracuje od 4 lat w małym mieście w firmie, która też jest korporacja, ale nie do końca jednak. Nie mamy typowych calli i takich open space, więc to mi odpowiadało, bo tego nie mogłam znieść w poprzedniej firmie.
Siedzę z 1 osobą w pokoju, więc to jest komfortowe. Jednak moja praca polega na ciągłym gaszeniu pożarów, a ludzie są okropni. Przez toksyczną atmosferę, krzyki i wyzwiska czuję się jak w domu rodzinnym. A do tego katuje siebie, że nie mogę uciec, powinnam sobie poradzić. Wiadomo, że pracy nad sobą mam mnóstwo, bo też przez tą pracę moja pewność siebie wynosi 0/10. Lekarz psychiatra powiedział mi na to, że ze stresem trzeba sobie radzić, a w okolicy lepszej pracy nie znajdę. Czuję się bardzo zagubiona- czy każdy „zdrowy emocjonalnie” odburzony nadaje się do każdej pracy i w każdej by wytrzymał? Przez to, że jestem w zaburzeniu trudno mi rozbroić tę zagadkę.
Będę wdzięczna za odpowiedź. Pozdrawiam!
Ps. Teraz już mój dom jest bezpieczna przystanią, więc tu jest ok!

[Wiór]

czy każdy „zdrowy emocjonalnie” odburzony nadaje się do każdej pracy i w każdej by wytrzymał?

Nie. Przeciętnego zdrowego emocjonalnie człowieka też da się wykończyć toksycznym otoczeniem. Ale „zdrowy emocjonalnie” będzie umiał zadbać o siebie i będzie zadawał dokładnie takie pytania, jak ty – jeśli jest krzywdzony to zastanowi się, czy warto, poprosi o drugą opinię jeśli czuje, że nie jest obiektywny. Czyli zrobi to co robisz ty.

Moim zdaniem nikt w pracy nie ma prawa drzeć na ciebie mordy. Jest tam jakiś HR?

Inna sprawa, że pożary się zdarzają, ale jeśli to jest norma to znaczy, że management jest do wymiany.