2 grudnia 2016, o 00:43
Witam serdecznie. Czytam tu wszystkie artykuły po kolei i stwierdzam, że to, co się ze mną dzieje od jakiegoś czasu, to nerwica, ataki paniki i stany lękowe. Napiszę w skrócie, że pierwszy atak paniki miałam 1,5 roku temu. Oczywiście tego nie wiedziałam w momencie ataku, dopiero później się doczytałam. I to było najgorsze uczucie, bo było pierwszy raz, bo byłam nieświadoma. Potem miałam jeszcze kilka ataków, ale nie tak silnych i nie tak przerażających. Po jakimś czasie ustąpiły, aż do 1,5 miesiąca temu. Jadąc w autobusie z mamą poczułam się dziwnie, coś jakby ogromne przerażenie w środku, napięcie rosło a ja skupiłam się tylko na tym. Pamiętam jak wysiadłam z autobusu, jak czułam, że robi mi się duszno, pamiętam, że mama mówiła, żebym usiadła i napiła się wody. Ja ją słyszałam, ale byłam tak skoncentrowana na sobie, i czułam, że moje myśli krążą tylko wokół tego, co się dzieje z moim ciałem. I w pewnym momencie miałam wrażenie, że mózg mi się wyłączył, że wariuję, albo, że to już koniec i umieram. Siedziałam i piłam wodę, i chciałam, żeby to się skończyło. Włączyłam więc muzykę w telefonie i zaczęłam czytać książkę. W ciągu 20 min wszystkie objawy ustały. Ale od tego czasu jestem tak tym przerażona, że codziennie myślę o tym, czy dziś będę mieć atak czy jakiś objaw nerwicy?
Uczucia i objawy są różne. Raz czuję jakby mi nerwy biegały po całym układzie pokarmowym, w górę i w dół. Innym razem czuję ból w klatce piersiowej i zaraz mi się wydaję, że nie mogę wziąć głębszego oddechu. A już najgorzej jak się na sobie skupie, wtedy mam wrażenie, że mój mózg i ciało to dwie części i zaczyna się nakręcanie. Moje nerwy są napięte przez większość czasu, niby biorę leki uspokajające, rudotel, ale to nic nie pomaga. Zaczynam bać się wszystkiego. Poszłam do kina, głośność nie do zniesienia. Czułam niepokój. Poszłam do restauracji, duszno, za dużo ludzi, za dużo uwagi na mnie, źle się czułam. Idę do pracy, to już od rana myślę, kiedy mnie dopadnie atak. Tak się wczoraj nakręciłam w pracy, że wreszcie nie wytrzymałam i zaczęłam płakać, głośno i nie mogłam się uspokoić. Ale to dało mi ukojenie, jakby ktoś spuścił ze mnie powietrze. Nie mogę i nie chcę tak dalej żyć. Jutro mam pierwszą wizytę u psychologa i raczej zacznę terapię. Ja muszę sobie z tym poradzić, bo nikt inny tego za mnie nie zrobi.