Odkryłam prawdopodobnie co mi dolega, a najgorsze, że nie mogę nic z tym zrobić.
O PMDD (przedmiesiączkowe zaburzenia dysforyczne) dowiedziałam się jakiś czas temu. Przed miesiączką wpadam zawsze w bardzo silne stany depresyjne. Mogłabym dużo pisać ale nie chce się nad tym rozwodzić. Po prostu dwa razy mnie z tego powodu zamknięto w psychiatryku - wpisując jako rozpoznanie podejrzenie CHAD. Podejrzenie i niedokończona obserwacja, bo jak dostałam okres od razu poczułam się lepiej i się wypisałam. Gdy przyjdzie okres - jak ręką odjął, znowu zaczynam być sobą. Nie jakaś mania, nie mam super podwyższonego nastroju. Jest zwyczajnie, normalnie.
Cierpieniu psychicznemu przed okresem towarzyszą oczywiście bóle fizyczne. Czuję się tak, jakby ktoś mnie skopał, a następnie zrzucił z wysokich schodów. Czuję, że całe moje ciało jest w stanie zapalnym, bolą mnie nie tylko brzuch, dolna część pleców, ale nawet kości i stawy. Gdy czytam o PMDD - mam wszystkie symptomy.
Ogólnie jest do d... Najgorzej, że w takim stanie jest trudno jest pracować. W tym miesiącu po raz pierwszy wzięłam L4, bo po prostu nie dałabym rady. Lekarka POZ potraktowała mnie bardzo niemiło. Zaleciła wizytę u psychiatry, branie leków oraz długą psychoterapię. Sęk w tym, że ja to już przerabiałam. Od 14 roku życia brałam leki SSRI, aż w końcu w wieku 26 lat po paroksetynie dostałam manii i kazano mi je odstawić. Próbowałam też masę innych farmaceutyków - czułam się po nich gorzej, spadało mi ciśnienie (a jestem niskociśnieniowcem), załączały silne lęki, wpadałam w bezsenność. Teraz od kilku lat nie biorę żadnych leków i szczerze - czuję się lepiej niż na nich. Mojej lekarki jednak to nie interesowało, powiedziała tylko, że skoro brałam leki aż przez 12 lat to widocznie powinnam brać je nadal i mój stan wynika z ich odstawienia. Dała skierowanie do psychologa, którego nie zamierzam wykorzystywać. Czas oczekiwania na terapię w moim mieście to aktualnie 1400 dni (tak, nie pomyliłam się z zerami, tysiąc czterysta dni).
Psychoterapia, na którą chodziłam wcześniej, nic pozytywnego w moje życie nie wniosła. Po ostatniej terapii przekonałam się tylko, że nikt nie jest mi w stanie pomóc, że moje problemy nie są ważne, blokuje tylko miejsce innym, ważniejszym ode mnie i ciekawszym ludziom. Terapeutka zakończyła terapię sama, nie przygotowując mnie na to, tak nóż w serce - okraszając to tym że jakby się coś działo, to zawsze mogę wrócić, zadzwonić, zapytać. Taaaa, jasne. Raz potrzebowałam od niej pomocy i zadzwoniłam, to po drugiej stronie czułam taką bijącą od niej niechęć, jakbym robiła jej taki wielki problem, że się wycofałam i od roku nie nawiązywałam kontaktu. Zresztą ona jest terapeutką od uzależnień, a moje problemy to fobia społeczna i depresja. Nie byłam dla niej interesującym przypadkiem. Może jakbym zaczęła ćpać czy pić, byłoby inaczej.
Wybrałam się w końcu do ginekologa i opowiedziałam mu szczerze wszystko, co mi dolega. Zlecił mi badania i wyszła mała hiperprolaktynemia. Brałam leki, prolaktyna spadła, a po paru miesiącach wzrosła tak że w badaniach jest 2-3 razy ponad normę i to się utrzymuje do teraz. W rezonansie głowy nie wyszło nic. Aha, mam też podejrzenie endometriozy.
Na początku byłam przeciwna wszelkim lekom. To ze strachu przed skutkami ubocznymi, zwłaszcza zakrzepicą. Jednak w lutym tego roku miałam tak ciężki PMS, że zrozumiałam, że dla mnie to walka o być albo nie być. A mam dla kogo żyć. Więc biorę grzecznie tabletki dwuskładnikowe antykoncepcyjne od paru miesięcy.
Tabletki nie powodują u mnie skutków ubocznych, ale też nie pomagają na PMDD. Łagodzą okres, mogą zapobiegać torbielom i z tego powodu chcę je dalej brać.
Przeczytałam wszystkie dostępne artykuły o leczeniu PMDD. Niestety wszędzie jest napisane, że się to leczy lekami SSRI albo antykoncepcją. Pierwszy sposób z wiadomych przyczyn odpada - brałam SSRI wiele lat i mimo to cały czas miałam silny zespół napięcia przedmiesiączkowego. Drugi z tych sposobów stosuję i nie jest lepiej.
Najwięcej informacji na temat PMDD znalazłam na anglojęzycznych stronach. Kobiety w innych krajach mają jeszcze jedną opcję, czyli wycięcie macicy i jajników. Czytałam masę historii kobiet z PMDD, które po histerektomii odzyskało normalne życie. Domyślam się, że w Polsce nie ma na to szans. Chociaż i tak pewnie jestem bezpłodna z racji wysokiej prolaktyny i endometriozy. Nigdy nie chciałam mieć dzieci, po co mi macica?
Założę się, że moja lekarz POZ nigdy nie słyszała o PMDD, jak i reszta niedouczonych lekarzy. W innym kraju może miałabym szansę na pomoc. Tu mnie traktują jak wariatkę i odsyłają do psychiatry!!! Czuję tak silny wkur.w na tą lekarkę, ona nie zna mnie i mojej sytuacji, mogłabym normalnie książkę napisać o moim leczeniu psychiatrycznym. W pięciu tomach. Jak myślę o tym, że miałabym iść do psychiatry, to czuję szybkie bicie serca, ścisk w żołądku, silny opór i sprzeciw. I lęk. Mam traumę, bo 5 lat temu j.bany psychiatra zastosował wobec mnie przymus. Po pół roku zamknięto mnie w ten sam sposób drugi raz. Bo byłam przed okresem, nie mogłam powstrzymać płakania na wizycie i powiedziałam, że nie wiem co ze mną będzie. Od tamtej pory bardzo boję się rozmawiać z lekarzami. Nie mówię całej prawdy jak się czuję, bo boje się, że znowu wyląduje w psychiatryku. Nie wykluczam, że mam jakąś traumę.
Powiedziałam tamtemu psychiatrze, że jak mnie nie wypuści, to przestanę się leczyć. Wyśmiał mnie. Dotrzymałam słowa, nie byłam u psychiatry od 5 lat i z własnej woli nigdy nie pójdę.
Ogólnie czuję się bezsilna. Jak jestem przed okresem to tylko leżę. Nie jestem w stanie nic robić. Moje pasje i zainteresowania nie istnieją. Nie mogę jeść, nie mogę spać, ryczę. Nie myję się bo nie mam siły. Kłócę się z bliskimi. A potem żałuję. Jest mi tak wstyd za samą siebie. Wstyd za to, że mam to g... PMDD. Czuję, że inni tego nie rozumieją. Że nikt mi nie wierzy, że jest tak źle. Wg statystyk PMDD ma 1% kobiet. Miałam pecha, że się w tym procencie znalazłam. Kogo to obchodzi?
Przede mną u lekarki była kobieta chora na raka, słyszałam jak ją miło traktowała. Gdy ja weszłam do gabinetu, nastąpiła zupełnie zmiana tonu. Jakbym sobie wymyśliła to wszystko. I ciśnięcie na wizytę u psychiatry, no bo skoro brałam leki tyle lat, to musi być ze mną coś nie tak!!! Też tak uważacie? Jako osoba w wieku 14,15,16,17 lat a potem młoda dorosła nie miałam zbytnio wpływu na branie leków. Brałam je, chociaż mi nie pomagały, aby zadowolić lekarzy.
Dałabym sobie wyciąć macicę i jajniki, żeby tego nie mieć. CHCĘ NORMALNIE ŻYĆ a mój okres, moje hormony rujnują mi wszystko.
Ogłoszenia:
1. Nowi użytkownicy, którzy nie przekroczą progu 30 napisanych postów, mają zablokowaną możliwość wstawiania linków do wszelakich komentarzy.
2. Usuwanie konta na forum - zobacz tutaj: jak usunąć konto?
1. Nowi użytkownicy, którzy nie przekroczą progu 30 napisanych postów, mają zablokowaną możliwość wstawiania linków do wszelakich komentarzy.
2. Usuwanie konta na forum - zobacz tutaj: jak usunąć konto?
PMDD
-
- Zarejestrowany Użytkownik
- Posty: 176
- Rejestracja: 24 września 2013, o 22:28
Przepraszam za emocje i zakamuflowane nieudolnie przekleństwa w moim poście. Gdybym dało się edytować, to bym zmieniła. Pisałam przed okresem. W ogóle bym skasowała najchętniej to co napisałam. Chyba że może komuś się przyda to za 10 lat...
Jak na razie jestem na nowych lekach anty. Mam duże wahania nastrojów i sama już nie wiem co mi dolega. Czytam sobie forum, obejrzałam nawet jeden film o odburzaniu z yt.
Jak na razie jestem na nowych lekach anty. Mam duże wahania nastrojów i sama już nie wiem co mi dolega. Czytam sobie forum, obejrzałam nawet jeden film o odburzaniu z yt.
F40.1
- Hightower
- Zarejestrowany Użytkownik
- Posty: 386
- Rejestracja: 26 września 2022, o 20:22
Przeczytałem powyższą historię, zajrzałem również do Twoich wcześniejszych postów, zwłaszcza tych, w których opisujesz swoje przejścia na obiadach u rodziny męża. Chyba właśnie dla takich wpisów warto tutaj zaglądać. To jest absolutnie kapitalna literatura. Być może to jest właśnie jakiś trop - może powinnaś przekuć część tych doświadczeń w jakąś prozę i poszukać wydawcy. To nie ironia, mówię zupełnie serio: widzę tu schematy i zachowania bohaterki powieści "Koniec świata, umyj okna" Agnieszki Jelonek, jest też coś z "Psów rasy drobnej" Olgi Hund (doświadczenie leczenia na oddziale psychiatrycznym). Z tą różnicą, że u Ciebie jest więcej autentyzmu i pazura, mniej taniego efekciarstwa i myślowych samograjów. Po prostu piszesz lepiej, bo i odczuwasz mocniej.
Wiem niewiele lub zgoła nic o przedmiesiączkowych zaburzeniach dysforycznych, więc stokrotne dzięki za naświetlenie problemu. W takich momentach po raz enty uświadamiam sobie, jak w gruncie rzeczy prostymi maszynami są faceci. Zupełnie nie wiem, czy kiedyś uporasz się ze swoimi dolegliwościami i poczujesz się "normalnie", cokolwiek to może znaczyć. Mam wrażenie, że w jakimś przewrotnym sensie, już urządziłaś się w tym swoim małym piekiełku.
Życzę powodzenia we wszystkim.
-
- Zarejestrowany Użytkownik
- Posty: 176
- Rejestracja: 24 września 2013, o 22:28
Dzięki. Przyznam że z przyjemnością przeczytałam Twój post wiele razy. To pierwszy komplement od dawna jaki usłyszałam.Hightower pisze: ↑3 listopada 2022, o 23:58Chyba właśnie dla takich wpisów warto tutaj zaglądać. To jest absolutnie kapitalna literatura. Być może to jest właśnie jakiś trop - może powinnaś przekuć część tych doświadczeń w jakąś prozę i poszukać wydawcy. To nie ironia, mówię zupełnie serio: widzę tu schematy i zachowania bohaterki powieści "Koniec świata, umyj okna" Agnieszki Jelonek, jest też coś z "Psów rasy drobnej" Olgi Hund (doświadczenie leczenia na oddziale psychiatrycznym). Z tą różnicą, że u Ciebie jest więcej autentyzmu i pazura, mniej taniego efekciarstwa i myślowych samograjów. Po prostu piszesz lepiej, bo i odczuwasz mocniej.
Kiedyś serio chciałam napisać książkę, nawet w wieku 16 lat opisałam swoje przeżycia z psychiatryka i dałam do przeczytania 3 osobom. 2 z nich (moje rówieśniczki) zaczęły się niedługo potem leczyć psychiatrycznie... Może lepiej żeby taka proza nie szła w świat.
A to PMDD to przy tym co mnie spotkało ostatnio w życiu zeszło na razie na dalszy plan. Życie miażdży.
F40.1
-
- Nowy Użytkownik
- Posty: 2
- Rejestracja: 13 sierpnia 2023, o 16:09
Absolutnie Ci wierzę
Przechodzę przez dokładnie to samo piekło... To jakiś istny horror!!! Najgorsze jest to, że jeszcze nie znalazłam na te potworne dolegliwości bezpiecznego środka, który choć w części uśmierzy ich silne natężenie... Posiłkuję się niestety średnio bezpiecznym lekiem...
W moim prywatnym odczuciu obie jesteśmy wysoko wrażliwe (WWO) a to w ogólnym rozrachunku przyczynia się do intensywniejszego od pozostałych odczuwania...
Problem w tym, że te dolegliwości realnie utrudniają nam normalne funkcjonowanie. Nie zgodzę się z teorią, że PPMD to 100xPMS
Myślę, że zdecydowanie nasze odczuwanie wykracza poza tą skalę
Biorąc pod uwagę fakt, że już dwa tygodnie przed pojawia się lęk przed lękiem, jak tym razem sobie poradzimy i czy dolegliwości pozwolą nam pracować...zarabiać...
Huśtawki nastrojów, na które nie mamy kompletnie wpływu, a które uderzają w naszych najbliższych, brak kontroli nad objawami, brak sił, zatrzymanie wody w organizmie i wiele, wiele innych symptomów destabilizują nas w tym czasie wręcz niewyobrażalnie ale już w trakcie trwania miesiączki odchodzą w niepamięć.
I przez kolejne 10 dni wracamy do harmonii i spokoju wewnętrznego.
Insynuowanie choroby dwubiegunowej afektywnej jest w tym wypadku obnażeniem niekompetencji lekarza. Wnikliwy, szczegółowy wywiad powinien jasno zróżnicować symptomy.
My nie mamy napadów manii. Owszem pojawiają się napady silnej depresji, zaburzenia koncentracji, pamięci ale to wszystko dzieje się w jednym i tym samym czasie.
W odróżnieniu od Ciebie nigdy nie leczyłam się antydepresantami, nie stosowałam też terapii hormonalnej i póki co nie mam potrzeby eksperymentowania, bo jestem świadoma długofalowym konsekwencji...przynajmniej w moim przypadku.
Natomiast przez wzgląd na swoją cechę, jaką jest wysoka wrażliwość za sprawą której odbieram bodźce z zewnątrz inaczej
jestem świadoma swojej introwertycznej, melancholijnej strony.
Zakładam, że zaburzone neuroprzekaźnictwo związane z uwalnianiem prostaglandyn, niski poziom serotoniny i dopaminy niekiedy warunkowany genetycznie, n
admiar skumulowanych, nieuwolnionych emocji, przeszłość i różne traumatyczne przeżycia na koncie spowodowały, że akurat to my jesteśmy w tej sekcji 2-5% kobiet.
Czy rodziłaś?
![Smile :)](https://www.zaburzeni.pl/images/smilies/icon_e_smile.gif)
W moim prywatnym odczuciu obie jesteśmy wysoko wrażliwe (WWO) a to w ogólnym rozrachunku przyczynia się do intensywniejszego od pozostałych odczuwania...
Problem w tym, że te dolegliwości realnie utrudniają nam normalne funkcjonowanie. Nie zgodzę się z teorią, że PPMD to 100xPMS
![Razz :P](https://www.zaburzeni.pl/images/smilies/icon_razz.gif)
![Very Happy :D](https://www.zaburzeni.pl/images/smilies/icon_e_biggrin.gif)
Huśtawki nastrojów, na które nie mamy kompletnie wpływu, a które uderzają w naszych najbliższych, brak kontroli nad objawami, brak sił, zatrzymanie wody w organizmie i wiele, wiele innych symptomów destabilizują nas w tym czasie wręcz niewyobrażalnie ale już w trakcie trwania miesiączki odchodzą w niepamięć.
I przez kolejne 10 dni wracamy do harmonii i spokoju wewnętrznego.
Insynuowanie choroby dwubiegunowej afektywnej jest w tym wypadku obnażeniem niekompetencji lekarza. Wnikliwy, szczegółowy wywiad powinien jasno zróżnicować symptomy.
My nie mamy napadów manii. Owszem pojawiają się napady silnej depresji, zaburzenia koncentracji, pamięci ale to wszystko dzieje się w jednym i tym samym czasie.
W odróżnieniu od Ciebie nigdy nie leczyłam się antydepresantami, nie stosowałam też terapii hormonalnej i póki co nie mam potrzeby eksperymentowania, bo jestem świadoma długofalowym konsekwencji...przynajmniej w moim przypadku.
Natomiast przez wzgląd na swoją cechę, jaką jest wysoka wrażliwość za sprawą której odbieram bodźce z zewnątrz inaczej
![Razz :P](https://www.zaburzeni.pl/images/smilies/icon_razz.gif)
Zakładam, że zaburzone neuroprzekaźnictwo związane z uwalnianiem prostaglandyn, niski poziom serotoniny i dopaminy niekiedy warunkowany genetycznie, n
admiar skumulowanych, nieuwolnionych emocji, przeszłość i różne traumatyczne przeżycia na koncie spowodowały, że akurat to my jesteśmy w tej sekcji 2-5% kobiet.
Czy rodziłaś?