17 maja 2012, o 12:25
u mnie było tak, że od poczatku mówiłam o tym mamie, znaczy narzekałam jej , ze źle się czuję itd. nawet jeszcze zanim się dowiedziałam, że to co mi dolega zwie się depersonalizacją. z początku mama strasznie mnie nie rozumiała i mówiła, że jestem hipochondryczką, że wyolbrzymiam itd. nie mogła uwierzyć, że można tak patrzeć na świat. ona nigdy nie miała żadnych problemów ze sobą, więc wcale się nie dziwię, ze tego nie rozumiała. ale potem, w miare czasu i moich przezyć, zaczęła to rozumieć, nawet kilka razy szukała informacji w Google o depersonalizacji, żeby dowiedzieć się co to jest. teraz może nadal nie rozumie mnie w 100%, ale stara mi się pomóc, dotarło do niej że jestem chora. bardzo nas ta choroba zbliżyła do siebie co dało mi siły do walki.
myśle, że warto jest sie komuś wygadać, bo jednak samemu jest cięzko. z drugiej strony rozumiem, że ktoś może mieć przed tym opory. u mnie w rodzinie nikt nie miał takich zaburzeń jak dd, więc wiadomo, że nikt tego nie zrozumie do końca. z nami dd-wcami to już tak jest, że niestety, nikt tego nie zrozumie, bo to trzeba przezyć po prostu. dlatego sie nie dziwię, że wielu z Was nawet nie próbuje sie zwierzać innym. ja też bałabym się mówić o tym wszystkim znajomym, ale tym najbardziej zaufanym czemu nie?