Cześć. Jestem fobikiem społecznym po trzydziestce z centralnej Małopolski (okolice Krakowa) i szukam bratniej duszy. Mam tylko jednego starego kumpla i rodziców, więc jestem otwarty na relacje o dowolnym stopniu zażyłości. Chętnie poświęcę Ci dużo czasu bo mam go sporo, możemy się widywać nawet codziennie i spędzać razem długie godziny. Może nam on upływać na rozmowach o wszystkim i o niczym, snuciu planów na przyszłość, długich spacerach, graniu w siatkówkę/koszykówkę, wypadach na łono natury, czy choćby jeździe w kierunku zachodzącego słońca przy dobrej muzyce. Wszystko skrojone pod fobiczną rzeczywistość, w której poruszam się od bardzo dawna i znam większość manewrów pozwalających unikać stresogennych sytuacji.
Więcej o mnie: Już jako dziecko byłem wyjątkowo nieśmiały, a po wejściu w okres dojrzewania rozwinęło się to w pełnowymiarową fobię społeczną. Mimo tych przeciwności udało mi się ukończyć studia, zrobić prawo jazdy, a nawet kupić własny samochód, który od zawsze chciałem mieć. Od blisko 10 lat przyjmuję leki co pozwala mi funkcjonować w codzienności przynajmniej w podstawowym zakresie, ponieważ wcześniej nawet rozmowa z ekspedientką w nowym sklepie była przeprawą, na którą przygotowywałem się przez długie godziny. Mój lekarz twierdzi, że jestem jednym z cięższych przypadków jeśli chodzi o nasilenie objawów lękowych, ale mimo tego radzę sobie ponadprzeciętnie, głównie dzięki uporowi w dążeniu do celów. Życiowo jestem "czysty" - nie piję, nie palę, nie biorę żadnych świństw, mam czystą kartotekę. Kiedyś usłyszałem bardzo cenną radę, która brzmiała "Nie obiecuj w euforii, nie decyduj w przygnębieniu, nie odpowiadaj w złości". Wziąłem ją sobie na motto życiowe i staram się stosować do niej gdy to tylko możliwe.
Jeśli chcesz mnie poznać napisz prywatną wiadomość. Pozdrawiam.