22 kwietnia 2016, o 11:56
u mnie jest bardzo ciezko, mam dwojke, 5 i 3.5;
jedyne o czym mysle to to, zeby pozbyc sie lekow, bo przeciez w takim stanie to tylko te moje dzieci krzywdze, chcialabym moc zajac sie soba, zeby mi moja nerwica odeszla, a tu ciagle dzieci, ciezko mi jest poswiecic im uwage, jak cos mowia, to udaje, ze slucham, ale tak naprawde nie wiem nawet o czym mowia, moze nie zawsze, ale czesto sie to zdarza; mowicie, ze sie z dziecmi bawicie, nawet na sile, moje zajmuja sie same soba; zabawa z nimi mnie zwyczajnie nudzi, wiem, ze to jest zalosne i dziecinne, ale niestety tak mam; ciezko mi jest nawet isc do sklepu z nimi, czuje sie jak male dziecko, co ma dzieci;
wiem, ze nie powinnam ich miec, nie bylam gotowa, nigdy nie wyobrazalam sobie siebie jako matka, zawsze czulam, ze gdybym miala dzieci, to bym je tylko skrzywdzila, zawsze lubilam zajmowac sie soba, nie jestem dojrzala do tego by dawac (mysle sobie, ze moja matka wlasnie robila wszystko na sile a tez cierpiala na nerwice, byla nieobecna, nie mozna bylo z nia porozmawiac, nigdy mnie nie przytulala, zawsze zbywala, pamietam tez, jak juz bylam starsza, tabletki uspokajajace w apteczce, byly jej)
czasami sie staram, ale czuje, ze mi to zupelnie nie wychodzi, siedze z nimi calymi dniami w domu i zajmuje sie nimi praktycznie sama, partner mi nie pomaga zupelnie, calymi dniami jest w pracy, on tez lubi sie zajmowac soba, samorealizowac i uwaza, ze dzieci to domena matki a nie ojca;
zwyczajnie zajmowanie sie dziecmi nie sprawia mi zadnej frajdy;
ktoras z was napisala, zeby dbac o to, zeby w domu bylo zawsze czysto, zeby pachnialo obiadem, zeby zadbac o to, zeby w swieta bylo swiatecznie, ja nie wiem jak wy to robicie; u mnie w domu jest totalny balagan; zawsze lubilam porzadek, ale zwyczajnie dalam sobie spokoj po jakims czasie, bo skoro utrzymuje sie on przez raptem dwie godziny a potem jest to samo, to po co w ogole sie wysilac, nie znosze takich syzyfowych prac, ktorych efetku zwyczajnie nie widac; nie znosze rowniez gotowac, dzieci mi ciagle jecza, ze robie obrzydliwe jedzenie, nie chca nic jesc, strasznie to deprymuje zwlaszcza jesli sie czlowiek stara, probowalam, gotuje im codziennie, ale tego nienawidze i raczej sie to nie zmieni, jak dla mnie to kolejny syzyfowy wysilek po ktorym pozostaje tylko sterta brudnych garow, ktore trzeba posprzatac;
takze u mnie jest tak, napisalam szczerze, ciekawa jestem czy sa matki, ktore czuja podobnie i potrafia sie do tego przyznac;
dodam jeszcze, ze moj problem z dziecmi jest zlozony, ze nerwica, ktora mam jest wywolana przez okoliczonosci zewnetrzne, nie jest to wszystko takie proste;
i mam takie podejscie, ze udawanie i staranie sie na sile to tylko oszukiwanie siebie i dzieci, a dzieci sorry, nie da sie oszukac, zawsze wyczuja, ze cos jest nie tak;
...