Nerwica - Agorafobia - zachowanie o cechach unikania
: 8 kwietnia 2010, o 20:25
Trochę o agorafobii, sam ją od 7 miesięcy przeżywam ale już jest w jej wypadku ze mną coraz lepiej ![Smile :)](https://www.zaburzeni.pl/images/smilies/icon_e_smile.gif)
Często bez odpowiedniego własnego zrozumienia tego co naprawdę sie z nami dzieje, zaczynamy nieświadomie odkrywać inne sposoby sprawowania kontroli na zaburzeniem lękowym, nerwicą.
Tragiczne w tym jest to i zarazem ironiczne, że takie sposoby (np. agorafobia) powoduje wtórne zaburzenie do naszego, oraz powoduje pogłębianie się lęku i nerwicy.
A to często utrwala MIT, że nie robimy nic żeby sobie pomóc.
Właśnie jednym z takich sposobów kontroli w jaki próbuja sobie radzić nerwicowcy ze swoim zaburzeniem jest AGORAFOBIA.
Pojawienie się agorafobii w życiu chorego oznacza często życie będące pasmem ograniczeń.
Do 1980 roku agorafobię uznawano jako strach przed otwartymi przestrzeniami, centrami handlowymi itp.
Ale od tego czasu agorafobię w zaburzeniach lękowych z napadami paniki postrzega się jako strach przed wystąpieniem ataku panicznego.
Boimy się wystąpienia ataku paniki gdziekolwiek i bez znaczenia jest gdzie się znajdujemy i co robimy, ten strach jest stale obecny.
Obecnie agorafobię określa się jako:
"obawę przed znalezieniem się w sytuacji lub miejscu, z których wydostanie się jest trudne albo wzbudza zakłopotanie, lub w których pomoc w wypadku wystąpienia napadu paniki może nie byc dostępna" (APA 1994) bądź "pozostawanie w określonej sytuacji wywołuje znaczne napięcie i niepokój (..), lub może wymagać obecności drugiej osoby" (APA 1994).
Agorafobia związana z fobią społeczną jest np. zachowaniem unikania jakiś wydarzeń towarzyskich czy też zwykłych spotkań z innymi osobami.
W wypadku zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego jest to zachowanie o cechach unikania natrętnych myśli. A z kolei w zespole stresu pourazowego agorafobia polega na unikaniu bodźców związanych z konkretnym urazem.
Niektórzy zaczynają unikać pewnych sytuacji lub miejsc juz po pierwszym ataku paniki, po prostu przestają opuszczać dom. Ze względu na strach przed kolejnym napadem w jakimś miejscu bądź sytuacji.
U innych znowu ataki paniki czy odczucia silnego lęku mogą pojawiać się nawet latami zanim rozwinie się u nich agorafobia.
Unikanie może również postępować powoli, najpierw zaczynamy unikać jednego miejsca potem innych a może kończyć się to nawet na strachu przed opuszczeniem własnego pokoju.
Często początek agorafobii nie jest rezultatem samego ataku paniki, ale strachem przed nowymi objawami lęku.
Agorafobia może w różnym stopniu dotykać ludzi. Ta sama osoba może jej doświadczać z różnym nasileniem, w różnych sytuacjach i momentach.
Jest to zaburzenie o wielu obliczach.
![Smile :)](https://www.zaburzeni.pl/images/smilies/icon_e_smile.gif)
Często bez odpowiedniego własnego zrozumienia tego co naprawdę sie z nami dzieje, zaczynamy nieświadomie odkrywać inne sposoby sprawowania kontroli na zaburzeniem lękowym, nerwicą.
Tragiczne w tym jest to i zarazem ironiczne, że takie sposoby (np. agorafobia) powoduje wtórne zaburzenie do naszego, oraz powoduje pogłębianie się lęku i nerwicy.
A to często utrwala MIT, że nie robimy nic żeby sobie pomóc.
Właśnie jednym z takich sposobów kontroli w jaki próbuja sobie radzić nerwicowcy ze swoim zaburzeniem jest AGORAFOBIA.
Pojawienie się agorafobii w życiu chorego oznacza często życie będące pasmem ograniczeń.
Do 1980 roku agorafobię uznawano jako strach przed otwartymi przestrzeniami, centrami handlowymi itp.
Ale od tego czasu agorafobię w zaburzeniach lękowych z napadami paniki postrzega się jako strach przed wystąpieniem ataku panicznego.
Boimy się wystąpienia ataku paniki gdziekolwiek i bez znaczenia jest gdzie się znajdujemy i co robimy, ten strach jest stale obecny.
Obecnie agorafobię określa się jako:
"obawę przed znalezieniem się w sytuacji lub miejscu, z których wydostanie się jest trudne albo wzbudza zakłopotanie, lub w których pomoc w wypadku wystąpienia napadu paniki może nie byc dostępna" (APA 1994) bądź "pozostawanie w określonej sytuacji wywołuje znaczne napięcie i niepokój (..), lub może wymagać obecności drugiej osoby" (APA 1994).
Agorafobia związana z fobią społeczną jest np. zachowaniem unikania jakiś wydarzeń towarzyskich czy też zwykłych spotkań z innymi osobami.
W wypadku zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego jest to zachowanie o cechach unikania natrętnych myśli. A z kolei w zespole stresu pourazowego agorafobia polega na unikaniu bodźców związanych z konkretnym urazem.
Niektórzy zaczynają unikać pewnych sytuacji lub miejsc juz po pierwszym ataku paniki, po prostu przestają opuszczać dom. Ze względu na strach przed kolejnym napadem w jakimś miejscu bądź sytuacji.
U innych znowu ataki paniki czy odczucia silnego lęku mogą pojawiać się nawet latami zanim rozwinie się u nich agorafobia.
Unikanie może również postępować powoli, najpierw zaczynamy unikać jednego miejsca potem innych a może kończyć się to nawet na strachu przed opuszczeniem własnego pokoju.
Często początek agorafobii nie jest rezultatem samego ataku paniki, ale strachem przed nowymi objawami lęku.
Agorafobia może w różnym stopniu dotykać ludzi. Ta sama osoba może jej doświadczać z różnym nasileniem, w różnych sytuacjach i momentach.
Jest to zaburzenie o wielu obliczach.